விநாயகர் அகவலையும், ஞானக் குறளையும் பாடியது ஔவைத்தாய் என்பது நமக்கு நன்றாகத் தெரியும்.  இதில் ஞானக்குறளைப் பற்றி 100-க்கு 95 பேருக்கு விவரம் தெரியாது.  ஞானக்குறளுக்கு மெய்ப்பொருள் உரை எழுதி யாம் 2020 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட போது நிறைய புலவர்கள், தமிழ் அறிஞர்கள் ஔவை ஞானக்குறள் பாடியிருக்கிறாரா என்றே சந்தேகத்தோடு கேட்டு, அதன்பின் நூலினைப் பெற்று படித்து பெருமகிழ்வு கொண்டார்கள்.

இந்த இரண்டு ஞான நூல்களையும் பாடியது ஔவைத்தாய் என்றபோது, இதில் எதை முதலில் பாடினார்? இரண்டாவதாக எதைப் பாடினார்? என்ற கேள்வி எமக்குள் சில நாட்களுக்கு முன்பு வட்டமிட ஆரம்பித்தது.  அதற்கான விடையும் கிடைத்தது. விநாயகர் அகவல் சொல்லப்பட்டவிதம், அதன் கருப்பொருள் ஆகிய இவ்விரண்டையும் ஞானக் குறளின் கட்டமைப்போடும், அதனின் கருப் பொருளோடும் பொருத்திப் பார்த்தபோது, ஔவைத் தாயின் மகா ஞானம் கண்டு விக்கித்துப் போய் விட்டோம்.  எப்படி என்பதை இங்கே உங்களோடு முதல்முறையாக பகிர்ந்து கொள்கின்றோம்.

ஔவைத்தாய் இந்த இரண்டு நூல்களையும் ஒரே காரணத்திற்காகவே இயற்றியிருக்கிறார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.  எம்முடைய ஆய்விலிருந்து அவர் விநாயகர் அகவலைத்தான் முதலில் பாடியிருக்க முடியும் என்றே தோன்றியது.

இதற்கடுத்தபடியாகத்தான் ஞானக்குறளைப் பாடியிருக்க வேண்டும்.  ஏனென்றால், விநாயகர் அகவலில் ஒரு பாத்திரத்தைப் பாடியவர், ஞானக் குறளில் அப்பாத்திரத்தை எப்படியெல்லாம் பயன்படுத்தி மெய்யுணர்வுகளைப் பெற வேண்டும் என்பதை பலவித தந்திர முறைகளோடும் செய்முறை களோடும் அனுபவப் படும்படி எளிமையாகப் பாடிக் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்ததும் எம்மால் அடைந்த பேரின்பத்திற்கு அளவே இல்லை எனலாம்.

ஔவைத்தாய் இந்த இரண்டு நூல்களின் வழியாக இவ்வுலக உயிர்களுக்கு சொல்ல வந்த ஞானம் என்னவென்றால், முதலில் உலக ஆன்மாக்கள் அனைத்தும் பிரமஞானத்தை அடைவதற்கான மெய்க்கருவி எது என்பதை முதலில் தெரிந்து கொண்டு, ஒரு சற்குருவின் மூலமாக ஞானத் தீக்ஷை பெற்று, அந்த மெய்க்கருவியைக் கொண்டு மெய்வழிக் கல்வியான சாகாக் கல்வியை அடைந்து விடவேண்டும் என்பதுதான். ஞானத்தை அடைவதற் கான மெய்க்கருவி என்பது நமது திருவடிகள் என்றும் ; அந்தத் திருவடிகளின் மூலமாக செய்யப்படும் பிரமஞானத் தவங்கள்தான் நம்மை இறைவனோடு ஒளியுடலாகக் கலப்பிக்க வைக்கும் சாகாக் கல்வி என்பதையும் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் நம்மால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. அதனால் நம் அனைவருக்குமே நாம் சிவஞானத்தை, பிரம ஞானத்தை அடைவதற்கு திருவடிகளும், அதில் ஆற்றப்படும் பிரமஞானத் தவங்களும் மிக மிக அவசியம், முக்கியம் என்பதை ஔவைத்தாய் விநாயகர் அகவலிலிருந்து ஆரம்பித்து வைக்கிறார்.

நாம் எதைச் செய்தாலும் முதலில் விநாயகப் பெருமானை வணங்கித்தான் ஆரம்பிப்போம் என்பது தமிழர்களின் மரபல்லவா.  அதன்படியே ஔவைத் தாயும் நாம் பிரமஞானத்தை அடைவதற்காக விநாயகப் பெருமானை ஓடி வந்து அமுதத்தை, பிரமஞானத்தைக் கொடுத்திட வேண்டுமென்று தமிழால் அகவி அழைக்கின்றார்.

என்றும் வேண்டும் குருவன்பும் இறையன்பும் !

திருச்சிற்றம்பலம் !!

சீதக் களபச் செந்தாமரைப் பூம் (1)

விநாயகர் அகவலின் முதற்சொல்லே சீதக் களபம் தான்.  அடுத்த வார்த்தையை நாம் நன்றாகக் கவனிக்க வேண்டும். அச்சொல் செந்தாமரைப் பூம்பாதம் என்பது தான்.

சீதம் என்றால் குளிர்ச்சி பொருந்திய என்று பொருள்படுகிறது. இதுபற்றி திருமந்திரம் என்ன சொல்கிறது என்று பார்க்கலாம் வாருங்கள்.

சிவனும் சக்தியும் வெம்மையும் குளிா்ச்சியும் ஆக இருந்து இவ்வுலகைக் காத்து வருகின்றார்கள்.

புண்ணிய நந்தி பொருந்தி உலகுஎங்கும்

தண்ணிய மானை வளா்ந்திடும் சத்தியும்

கண்ணியல் பாகக் கலவி முழுதுமாய்

மண்ணியல் பாக மலா்ந்தெழு பூவிலே.  (தி.ம.387)

சிவபெருமான் அறிவின் மயமாய் எல்லாப் பொருள்களிலும் பொருந்தியுள்ளான். குளிா்ச்சி பொருந்திய மாயா காாியப்பொருளைக் காத்தருள்கின்றான். சத்தியும் கண்ணோட்டமுடன் எல்லாவற்றிலும் கலந்து, தாங்கும் தன்மையுடன் வியாகிருதியிலே விாிந்து எழுவாள்.

கண் இயல்பு என்பது இரக்கம். மண் இயல்பு என்பது தாங்கும் தன்மை.

சிவம் புவனங்களில் பொருந்தி விளங்கும். சக்தி அவற்றில் பொருந்தி வெப்பத்தை நீக்கும் குளிா்ச்சிபோல் இருந்து வளா்ப்பாள். நந்தி- சிவபெருமான்.

வியாகிருதி – மேல் ஏழ் உலகையும் கூறும் மந்திரங்கள்.

களபம் என்றால் சந்தனக் கலவைச் சாந்து பூசிய பாதம் என்றும் யானைக் குட்டி என்றும் இருபொருள்படுகிறது. ஔவைத் தாய் இந்த விநாயகர் அகவலைப் பாட ஆரம்பித்ததும், கணபதி எவ்வாறு அழைக்கிறார் என்றால், எப்போதும் ஆனந்தமாக அமுதமே வடிவாக இருக்கக் கூடிய  யானைக் குட்டியே என்னை நோக்கி ஓடி வா என்றே ஆனந்தமாக அழைக்கின்றார் நமது பிரமஞானியாக வாழ்ந்த ஔவைத்தாய்.  கணபதி வா என்று அழைத்தால் அவரைப் புகழ்ந்து பாடி ஆடி அழைப்பது நமது தமிழக மரபல்லவா.  அப்படித்தான் ஔவைத்தாய் அவர்கள் விநாயகப் பெருமானை, என் உயிரில் அமுதமாய் விளங்கும் யானைக்குட்டியே ஓடி வா வா என்றழைக் கிறார்.  இந்த அமுதம் என்ற வார்த்தையை இங்கே எதற்காகப் பயன்படுத்தினோம் என்றால், அமுதம் எப்போதும் குளிர்ச்சியாக மட்டுமே இருக்கக் கூடியது.  வெப்பங்களில் இரு வகைகள் உண்டு.  ஒரு வெப்பம் – சுடு வெப்பம் அதாவது சுடுகின்ற வெப்பம். அது சூரியனிலிருந்து வருகின்ற வெப்பம். மற்றொரு வெப்பம் – தண்வெப்பம் அதாவது குளிர்ச்சியான வெப்பம். சுடு வெப்பம் எப்போதுமே தேகத்தை – உடலை அழிக்கக் கூடியது.  குளிர்ச்சியான தண் வெப்பமோ தேகத்தை அழியாமல் பாதுகாக்கக் கூடியது.  குளிர்ச்சியில் இருக்கும் ஒரு பொருள் என்றும் அழிவதேயில்லை.  அதற்காக சமையற் பொருட்கள் கெட்டுப் போகாமல் இருக்க நாம் இன்றைக்கு குளிர்சாதனப் பெட்டிகளை (ஃபிரிட்ஜ்களை) பயன்படுத்தி வருகிறோம்.  அதுபோல் நமது தேகத்திற் குள்ளே அதாவது மூளைக்குள்ளே குளிர்ச்சியான தண்வெப்பமே, தேகத் திற்கு வெளியே அதாவது தேகத்தின் மேற்புறங்களில் சுடுவெப்பமும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.  இந்த தேகம் அழியாமல் இருக்க வேண்டும் என்றால், நமது சிரசிற்குள்ளே அதாவது தலைக்குள்ளே இருந்து நம் உடலை இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் உயிரின் குளிர்ச்சியான அமுத வெப்பத்தை உடலெங்கும் செலுத்தி விட வேண்டும். அதுதான் நமது தேகம் அழியாமல் இருப்பதற்கு இருக்கக்கூடிய ஒரேயொரு உபாயம் – தந்திரம்.  இந்த தந்திர முறையை விநாயகர் அகவலைப் படிக்கக் கூடிய அனைத்து பக்தர்களும் அன்பர்களும் அடைய வேண்டுமென்றே ஔவைத் தாய் இவ்வாறு ஞானப் பொருளை உள்ளடக்கிய சொற்களை விநாயகர் அகவல் முழுக்க போட்டுப் பாடியிருக்கிறாள்.  அதனால் சீதக் களபம் என்றால் அமுதமே வடிவான அழகிய யானைக் குட்டியான விநாயகப் பெருமானே என்னை ஆசிர்வதிக்க அருள்பாலிக்க ஓடி வா என்றழைக்கிறார் ஔவைத்தாய். நாமும் அவ்வாறே ஞானப் பொருள் புரிந்து இனி ஒவ்வொரு அழைப்போமாக.